گلدان

 دیروز گلدان چینی قرمزمان شکست

گلدانی با کلی گل مرغ بازاری که ارزش هنری خاصی هم ندارد. ارزش اصلی گلدان البته جز قدمتش، مالک اول آن بود؛ عزیزی کهسال‌هاست رفته.

پدرم با چسب همه تکه‌ها را با وسواسی که در او معمولاً دیده نمی‌شود سر هم کرد و با غرور گفت: «بفرمایید! دوباره جان گرفت!»

ولی من می‌گویم که هیچ‌گاه مثل قبلش نیست. گلدان همیشه بوی چسب را بین زخم‌هایش حس خواهد کرد و خطوط بیشماری که می‌گوینددقیقاً چند تکه شده بود همیشه رویش خواهند ماند. گلدان -ولو سرپا- تا ابد یک گلدان شکسته است.

Farewell The Millennium Bank

 Well, today was such an emotional day. My colleagues -I would better say ex-colleagues-surprised me with a goodbye party there in the bank PR office. There was a cake, memory telling, impressions of the way I use to speak by Vahid, and even an hiphop performance about my resignation by Sarah and Pejman. Well, I have been working there for 12 years as a PR expert and I resigned as the head of the communications and media team. I somehow was raised there while working with a dozen great people who taught me many things I know today. People like Mr. Rafiee, Elham, Niloofar, Somayeh, Najmeh, Fereshteh, Arshad, Yaser, Mohsens (since we had 3 of them), and Morteza.

Last day of my career as a bank employee, March 2022

But the reasons that made me resign at the end of my contract period this March was something I would like to explain. Officially, as I said to the bank’s HR, I wanted to change my field of work and concentrate more on NFTs and making illustrations. Working an unrelated full-time job did not let me spend enough time necessary for making artworks and related marketing (e.g. personal branding) activities. But if I had not made that decision, I would resign either way. So, there is a bigger reason for stopping working there.

We (all my colleagues and I) in the PR department had experienced a catastrophic situation caused by our new chief officer of public relations since the end of 2019, and the saddest part is we implicitly were not allowed to make any official objection or to complain about it. I am not going so deep through this since it could be interpreted as personal or unprofessional but on the other hand, I have to say it since organizations should be responsible about their choices for managerial positions. The ones who always take the management seats are not the best choice for the business. Thus, like the control tools monitoring employees and processes, a sound and robust system also needs to check on its managerial layer via many managerial tools. Apart from questionnaires, interviews, and other official procedures, the employees’ (and ex-employees’) direct feedback is one of the most important control tools every executive board member should be using – as every one of them usually is responsible for several departments in many organizations. Forthright communication channels with the senior management always should be open to anyone and this doesn’t mean simply introducing CEOs’ -or other board members’- direct email addresses. This means senior management -especially the CEO- should listen to their employees from any layer and respond to them professionally. Additionally, this communication should remain confidential and employees should not be afraid of their feedback’s negative consequences. Unfortunately, we -there as PR staff- had no access to such an open channel to relate the crisis we had. Ironically the CEO’s direct email is checked by the PR manager there… So, sending feedback to CEO has never been an option for our department. I am sure the CEO had heard about our problem but he has not reacted yet for some reason. Whatever the reason is, he has preferred to lose more than 25 employees in his PR department in less than a year and did nothing about it. However, after the first wave of resignations in early 2021, he only had a meeting with us. Not letting anybody speak about the issue, he called all those quittings nothing but the ex-manager plots to sabotage and destroy the reputation of his new successor. Then he intimidated us and recommended we had better not follow the schemes made by those who resigned. Well, none of his thoughts were true… there were all conspiracy theories people usually make up to escape reality! I cannot think of anything but the idea that we -me and literally all the PR team at that time- were only the cost of a bigger interest. In other words, our CEO had to keep his new manager in position regardless of whatever she does.

me and my coursmates during our new-hire training classes, April 2010

Well, I always have loved the bank. It was my second home, my colleagues were my second family. I have been witnessing losing more than 25 of them leaving for good. That was a horrible experience! Here I want to address the bank’s CEO. Despiting knowing that this is not going to make a difference, I have to say it. 25 resignations only in a year in a single department are no accident, Mr. CEO! Even though either of them gave excuses, you can be sure their main problem was not immigration and having two little kids. They could not simply stand working in a toxic atmosphere where the manager -the one you put in the office- constantly humiliates them and smashes their self-esteem. They could not stand being constantly under deadly stress for unimportant things. Yes Mr. CEO unimportant things like how should we ask a simple question from our manager? whether via her office, a text message, a voice message, or an official letter?! Yes Mr. CEO we had the most basic communication issues with your chief communications officer! Yes, these are unnecessary things we have faced bad consequences for. It is not possible to work with a manager who uses anger, ire, and intimidation as a managerial tool, who enjoys seeing people being scared of her, who does not respect her employees’ privacy wants them to be accessible 7/24, who does not welcome dialogues, and communications, the one whose ideas and thought should be executed without any questions. I can understand why she is so scared of employees’ comments and questions; that is your fault, Mr. CEO, you have chosen a person as your PR manager with no communication skills not able to give a simple speech; someone with no background in social and traditional media; someone with no executive and event organizing work experience, someone with no artistic or aesthetics viewpoint who has not even watched a movie or theatre in eons, someone with no managerial skills to stimulate people and lead even a small team of three. Besides working skills, she is not behaviorally and mentally qualified for any managerial position Mr. CEO and you know it. Someone with a military sergeant language, with an up-to-down way of looking at people (I am not talking about the common hierarchy of course), and with an ADHD detail-oriented approach has no place in a modern organization’s management, specifically an organization with the slogan: “The Millennium Bank”. I am not a psychologist but I am sure she even would fail a simple personality test!

I am not sure if someday you read this Mr. CEO but if someone sends you the link, instead of ordering the bank’s legal department to set a complaint against me (your favorite approach toward media and journalists) please think of it. I am not writing here to destroy your brand. Believe it or not, this is a personal blog, only reachable to a limited audience (at least now). Sorry to say that unlike what you defined as the bank’s vision, the organization will never rank among Fortune 500. Maybe it makes huge profits, but the way you and other managers see the human capital and the business itself definitely could not lead you among the globally-recognized companies and organizations.

بختک ۲

عقربه‌های ساعت، درست وقتی که به زمان نیاز داری تو را پشت میز کارت، روی صندلی اتاقت یا روی تخت‌خوابت میخ‌کوب می‌کنند. باید مرور بدترین‌ احتمالات و عبور بدترین اضطراب‌ها را تجربه کنی و هم‌زمان گردش مستمر و پویایی‌ بی‌نقصشان را در برابر انفعال خورندۀ خودت ببینی. این خود شکنجه است. بنابراین همیشه زمان تنگ است و همیشه دیر خواهد شد؛ برای تصمیم گرفتن، برای دست به کار شدن، برای جوان ماندن، برای رسیدن به اتوبوس و برای امتحان.

زندگی، آن طور که مجبورمان می‌کنند سپری‌اش کنیم به تکلیف‌های ملال‌آور دوران مدرسه می‌ماند. رونویسی‌ها و حل مسائل بی‌سروته که باید انجام بدهی تا مسئولیت‌پذیر و موفق به نظر برسی. دوران‌هایی هم هست که خدا خودش را به خواب زده است و به عجز و لابه‌هایت گوش نمی‌دهد. مثل شب امتحان است. من همیشه شب‌های امتحان در چرت‌زدن‌های کوتاه آن نیمه‌شب‌های برزخی بختک می‌شدم. امتحان، چه تعلیمات اجتماعی و هندسه باشد و چه دوام آوردن در یک ادارۀ جهنمی، برای تلاشی بیهوده است. یادگرفتنی‌ها را یاد بلدید و یه نه. امتحان فقط نوعی محک زدن غیرضروری و زجر‌آور است برای ارزیابی دیگران از شما.

حقیقتش برای خواندن کتابِ این امتحان مضحک دیگر رمقی ندارم. خواب‌آلودگی جانت را قطره قطره از درون بخار می‌کند. ماهیچه‌هایت انگار در بدنت پخته‌اند و درون جمجمه‌ات شیره‌ای نوچ و شیرین نمی‌گذارد تمرکز کنی. صبح از سویی نزدیک است چون نیمۀ ماندۀ این کتاب این را می‌گوید. از طرفی هم خیلی دور است؛ چون نمی‌رسد! و ثانیه‌ثانیۀ این رنج مثل ماه و سال می‌گذرد. خودت را قانع می‌کنی چُرتی بزنی تا با انرژی بیشتری بیست دقیقه دیگر دوباره شروع کنی وهر یک دقیقه یک صفحه جلو بروی. اما این چرت خودش برایم آغاز رنجی دیگر است.

بختک، کابوس است. خوابی که در آن فکر می‌کنی بیداری. یا شاید نوعی بیداری که در آن که فکر می‌کنی خواب هستی. به هر حال همیشه اتفاق بدی در پشت سرت در جریان است: وزوز حشرات موذی، صدای قدم‌های یک جانی یا آژیر حمله هوایی را می‌شنوی اما نمی‌توانی حتی پوستۀ پلکت را تکان بدهی. دست و پا و کمرت انگار مال تو نیستند و تقلا کردن و زور زدن هیچ کاری را از پیش نمی‌برد. هزچند گزینۀ دیگری هم نیست.  چنان سنگینی که انگار خود کوه دماوندی که در میان البرز زنجیر شده. بی‌حرکت و خاموشی اما هشیار، مستأصل و زیر فشار سنگین ترین وزنۀ جهان.

بختک همیشه با یک ضربۀ انفجاری باز می‌شود. رها شدن فنری که از فشار زجر، تا انتها جمع شده. رهایی یک پیروزی کوچک است اما اندکی بعد از آن دنیای دیگری را می‌بینی که نه حشره‌ای موذی‌ای در خود داشته و نه حمله هوایی در آن نزدیک است. انگار ریشۀ این خودخوری طولانی فقط یک فریب زننده بوده است.

ساعت یازده و نیم شب است. فردا صبح دوباره باید بروم و به آن اهریمن همیشه‌حق‌به‌جانب گزارش کار بدهم. کاش این فنر سرجایش برگردد و صبح در جهانی بیدار شوم که نه در آن کسی کارمند جایی باشد و نه اصلاً بتوان در آن دفتر و دستک و اداره‌ای پیدا کرد.

 

پژواک مانای سرخوشی ما

 بخند جانان

به شعر من، به بخت‌مان

بخند که، خنده‌هاست تا پایان

تا پایان من...، تا پایان تو

تا رفتن شب

که تو ساتن سیاهش را پولکِ نقرۀ ماهی

 

او که گریاند ما را

به حکم شب فراموش می‌شود

به زندان نسیان می‌افتد

و یادش میان قه‌قه مستانه‌مان گم می‌شود

خرد می‌شود هیمنه‌اش، زیر پاهای رقصان ما 

بخند که در گوشش می‌پیچد تا ابد 

پژواک سرخوشی ما

پژواک سرخوشی ما

تا روزی که  حتی نیستیم

و کس نداند

نام من و تو و او را

بخند ماه تابانِ بخت بلندم

بخند که بی خنده‌ات زمین

بی‌آب و بی‌خاک است

و بر تخته‌سنگ صورت من

گل طراوت‌ نخواهد رُست 

بخند که نسیم راهش را از رد شادی تو می‌جوید

و آفتاب تیغش را با خط تبسم تو تیز می‌کند

بخند که بی تو، خون در رگ‌های دلِ تنگم لخته است

بخند تا باشم

تا بیایم تا انتهای این راه بلند

تا جایی که این سفر به مقصد می‌رسد

آن‌جا که مشرف به دره‌ای پرشقایق است

و صدای ما را تا آخرین ثانیۀ مانده به فروپاشی زمین

در خود تکرار می‌کند

چهارم دی‌ماه١۴٠٠

تا روز برفی

 تا روز برفی

شانه‌های کاج خسته

تا چکه‌های نردۀ قندیل‌بسته

تا مردن هر دانۀ اسفند پرسوز

روی ذغال روشن فردای نوروز

مانده‌ست دهه‌ها هفته و صدها ملامت

مهر است و پس مِی چاره و ساقی سلامت

 

 

شب انجیرستان

شب پاییز

خفته به ناز

ماه

میان پنبه‌پنبه لحاف ابر سیاه

چشمان درشت بسته و

روی گردانده انجیرستان ده را

که به باغ اشباح مانَد حالا

میان برگ‌های پهن انجیر

کرمان شبتاب به سماع «من غلام قمرم» می‌خوانندنش

که شاید باز

روی نقره‌اش‌ را سوی انجیرهای تشنه گرداند

تا شبتابکان را رودِ سیمین نور

چون گَنگ

تعمید دهد

بشوید

غرقه کند

و ببرد تا معراج ماه

چه خیال خامی دارند جنبدنگان حقیر

که ماه

«دور است و محال»

در‌ آوازهای روستاییانی که می‌چینند

آخرین انجیرهای شیرین باغ را

صبح فردا

١٩مهر٩٨

برای مهناز

شعر ببر

بیشه‌ی ویران، شاخه شاخه بیت‌هایش می‌شکست و در هوا می‌ماند

در فضای بیگرانِش، بیشه یک شعرمعلق بود

چون جنازه در جدال کرم و پوسیدن به یغما وزن خود می‌داد 

در ته زنجیره‌ای پُرانگل و معیوب

 بین انبوهیِ نیزارانِ تردیدش گم و پنهان شده یک ببر

توله‌اي سي ساله كو هرگز نمی‌غرد
نمی‌خیزد
نمي‌درد گلوی گاوهاي وحشی وحشت به نيش و او نمي‌ميرد

از این فرط گرسنه بودن و بیهوده بودنها

نگاهش مي‌كنم بر پوست آن خط‌های برجا را؛

شبیه ميله‌اند آن‌ها

که گویی کالبد خود چون قفس باشد

که گویی خود به تن سلول کرده تار و پودش انفعالی صعب و زجرآور

که گویی از درون صدها هزاران انگل‌ جانخوار،

اراده، باور و عزمش مکیدند و نمانده جوهر بودن

ببر، این پسمانده‌ی ره ره، زباله، حاصل زنجیره‌ی مسموم

کنامش رأس این زنجیره‌ی وارونه و شعر معلق بود

مغاکی تیره‌ از خاک سیه، آلوده و بدبو

ببر خفته در مغاکش بیشه را آرام می‌نالید:

" زمینِ بیشه را پر کرده هرزه ریشه و پیچک

زمینِ بیشه حفره حفره پر از رنگِ اتلاف است

که قطره قطره انگیزه هدر می چکّد از بینش به پایین سو

برگ برگ عمر را انبوه شتّه می‌جود تا ساقه‌ی مردن

و یک بیماری مرموز درختان را به سر باریده و بردست ایمان را

و عهد و قول و پیمان را...

ندارد بیشه آهویی که درّم وی

ندارد گاو و میشی سالم و سرحال

همه جنبدگانش چون طفیلی خون هم خوارند

چگونه بیشه را سلطان و سر باشم؟ "

مغاک تیره‌اش را زان سپس می خفت

خوش آمد بر طفیلان گفت

که بل این شعر وارونه به سرآید

حجم عبث

رفته او از خاطر

جوی موذی اما، زنگ آوایش را

آن شمیم سر گیسویش را

و خط منحنی نازک لبخندش را

بر سرم می کوبد...

سر من سنگین است

سر من سنگین بود

سر من سنگ به جا می ماند

جوی اما هر روز

حسرت دهر بر این حجمِ عبث می‌سُنبد

که شکافد دل او

مشکل اینجا جوی است

ورنه سنگی که منم، دل نبودم که سویدا باشد

آبی، آبی، آبی

سرمان سنگین بود و هر وجب که پایین‌تر رفتیم گوشمان بیشتر درد گرفت...

یادت هست که تمام آن ثانیه‌ها ماهی شدند؟... و چطور از بین انگشتان کرخ شده‌مان گریختند؟...

رنگ به رنگ مرجان‌ها، لاشه‌های قایق ماهیگیران و تورها را گذشتیم تا تمام دنیا آبی شد...

یادت هست نفسهایمان کلمه می‌شد؟... و بدفهم‌ترین واژه‌ها هم حباب‌هایی رقصان بودند میان  آبی وهم؟

یادت هست؟

...

من تمام آن لحظه‌ها را به شماره نوشتم... به مغار روی سنگ سینه‌ام حک کردم...

که آب از روی شن‌ها نشویدشان...

تمام یادها را به پیرترین نهنگ گوژپشت دادم تا سینه به سینه آواز ما را در دریاها نقل کنند...

و قبل از رفتنم گره‌ی موی تو را به پای مرغ دریایی خواهم بست تا نشانی تو را تمام مرغان مهاجر از بر شوند. ...

کودکی ام

کودکی گنجی بود

نقد شد به پای بالیدن

مغبون و خاسریم

که هزاران روز بالغ بودنِ بهترینمان

حتی به یک خواب نیمروز کودکی هم نمی‌ارزد