کاش من هم دختری بودم لـــــــــــوند حلقه ی گیسوی من همچون کمند
خوش بر و سیما و هم شیرین سخن قلوه لب، چشــــمم خمار و گل بدن
می زدم ماتیک قرمز هــــــــمچو خون تا بَرم صد مرد تا مرز جـــــــــــــــنون
ناز می کــــــــــــــردم به لطـــف ابروان تا رود هــــــــــوش از سر پیر و جوان
سر نخی بر دســــــت هر آشفته حال می نـــــــــهادم تا بیـــفتد در خـــیال
زان پس او را می ســـــــــپردم بر خدا می شـــــدم گم من، ز احوالش جدا
طفلکی می شـــــــد به حالــم بیقرار بی خبر از ماجــــــــــــــــرای این فرار
تشنه لب،عاشــق دل و مانده به کف تازه می افتاد در پایان صـــــــــــــــف
تا که شـــــــــــــــاید من نظر بر او کنم عاشــــقـــش گردم به سویش رو کنم
بی خبر، از حـُــقه ام غــــــــــــافل بُود داخــــــــل آب نمک شــــــــــاغل بُود
چون نداند که هــــــــــــــــزاران مثل او عاشـــــــــــــق حیران و بر دل آرزو...
...بر وصــــــــالم چشــــم دارند و نــظر منتظر باشـــــند و چشمشان به در
حال، از بین همه عاشـــــــــــــق دلان می گزیدم من یکی جمعی گـــــران
از لــــــــــحاظ پول و ماشــــین و لباس از جـــــــهات خانــــدان و موی تاس
از هــــــمه نقــــطه نــظر های ظـــریف مارک شــــــــــلوار و کلاه تا بند کیف
شـــــــــغل های باکــــلاس ارجــح ترند دکتــــــر و تــــــــاجر به از یک کارمند
چونکه تنگ آید طـــــــــــــــریق انتخاب صـــحبت از فکر است و آیین و کتاب
این همه خوان و گــــــزینــش پیش رو تا یکی مــــــــــــــــاند برایم رو به رو
چونکه یابم مـــــــــرد خوب و ایــــده آل تازه آغاز مصــــــــــــاف است و جدال
می کشیدم نقشـــــه ای آنتیک و ناب تا برد تا گور از بنده حســــــــــــــــاب
می شـــــــــــدم در زندگی تاج سرش هم عزیز مهربان هم ســـــــــــرورش
لیک افســـــــــــــــوس و دریغ از روزگار چونکه شـــــد ذاتم به مردی ماندگار
مرد باشـــــــــم من در این ایران زمین ظاهرا برتر ولی مــــــــــــــظلوم ترین
کاش من هم چون نگـــــــــــار و آفرین دخـــــــــتری بـــــــودم به نام آرویـــن
