برف بر فراز چتر

334

مشتی دل مشتاق به دیدار عزیزان

مشتی پی کار از سوی بحرین گریزان

گردهم و باهم به چه ترتیب که کردند

عزم سفری کوته و هم دور نه چندان

سرگرم تلاشند به جدیت بی وصف

 در سوی دگر عده ای از بانو و مردان

هریک به توان قسمتی از بار به دوشش

برج و خدمه، یک کمک ناشی و کاپتان

بر دست کسی بوسه زدن هست چه نیکو

آن دست که غولی بَرَدش طاعت و فرمان

آن شخص که افسار به سمیرغ ببندد

بالاتر از آن رفت که شد رستم دستان

بنشست سلامت همه یاران به نشاطند

خوش آمدنت باد به کاشانه ی ایران

لازم به توضیح است این کالیگرام بار دوم است که ویرایش شده، نسخه اولیه آن( 8 آذر ۸۵) در زیر آورده شده. کلمه خلبان هم غلط نوشته شده بود که الان هم عوضش نمی کنم تا یادم باشه بدون چک کردن چیزی منتشر نکنم. نسخه جدید که در بالا می بینید تکنیک جدیدتری نسبت به اون دوران داره و شعرش هم تغییر کرده.

تاریخ نگارش نسخه جدید ۲۱ شهریور ۹۰ ساعت ۳ بامداد.

یاقوت

من ندانم که چرا

  در من این حس مانده

که نبیم بدی ات را همه وقت

و به تلقین گویم:

  که فقط الماسند

  این همه خرده ی شیشه در تو

و ببندم چشمم بر همه تیرگی ات

و بگویم با خود، چشمم از نور گَزید

من ندانم که چرا دارم دوست

ریگ در کفش تو را ، سرخ یاقوت گرانانگارم

من ندانم که چرا

کاسه ی خون دلم را بینم

یک سبو پر ز شراب

و بگویم که همه دردسرم از مستی است

بد و خوبت به کنار

   من  فقط این دانم

   عاشقت گشتم و هستم

   عاشقت می مانم

کاش من هم دختری بودم

کاش من هم دختری بودم لـــــــــــوند            حلقه ی گیسوی من همچون کمند

خوش بر و سیما و هم شیرین سخن            قلوه لب، چشــــمم خمار و گل بدن

می زدم ماتیک قرمز هــــــــمچو خون             تا بَرم صد مرد تا مرز جـــــــــــــــنون

ناز می کــــــــــــــردم به لطـــف ابروان             تا رود هــــــــــوش از سر پیر و جوان

سر نخی بر دســــــت هر آشفته حال            می نـــــــــهادم تا بیـــفتد در خـــیال

زان پس او را می ســـــــــپردم بر خدا             می شـــــدم گم من، ز احوالش جدا

طفلکی می شـــــــد به حالــم بیقرار             بی خبر از ماجــــــــــــــــرای این فرار

تشنه لب،عاشــق دل و مانده به کف             تازه می افتاد در پایان صـــــــــــــــف

تا که شـــــــــــــــاید من نظر بر او کنم             عاشــــقـــش گردم به سویش رو کنم

بی خبر، از حـُــقه ام غــــــــــــافل بُود             داخــــــــل آب نمک شــــــــــاغل بُود

چون نداند که هــــــــــــــــزاران مثل او              عاشـــــــــــــق حیران و بر دل آرزو...

...بر وصــــــــالم چشــــم دارند و نــظر             منتظر باشـــــند و چشمشان به در

حال، از بین همه عاشـــــــــــــق دلان             می گزیدم من یکی جمعی گـــــران

از لــــــــــحاظ پول و ماشــــین و لباس              از جـــــــهات خانــــدان و موی تاس

از هــــــمه نقــــطه نــظر های ظـــریف             مارک شــــــــــلوار و کلاه تا بند کیف

شـــــــــغل های باکــــلاس ارجــح ترند             دکتــــــر و تــــــــاجر به از یک کارمند

چونکه تنگ آید طـــــــــــــــریق انتخاب              صـــحبت از فکر است و آیین و کتاب

این همه خوان و گــــــزینــش پیش رو              تا یکی مــــــــــــــــاند برایم رو به رو

چونکه یابم مـــــــــرد خوب و ایــــده آل             تازه آغاز مصــــــــــــاف است و جدال

می کشیدم نقشـــــه ای آنتیک و ناب            تا برد تا گور از بنده حســــــــــــــــاب

می شـــــــــــدم در زندگی تاج سرش             هم عزیز مهربان هم ســـــــــــرورش

لیک افســـــــــــــــوس و دریغ از روزگار             چونکه شـــــد ذاتم به مردی ماندگار

مرد باشـــــــــم من در این ایران زمین              ظاهرا برتر ولی مــــــــــــــظلوم ترین

کاش من هم چون نگـــــــــــار و آفرین              دخـــــــــتری بـــــــودم به نام آرویـــن 

پاییز ماندگار

امروز دیدم که هوا بارانیست

ابرهای بغض فشان گریانند

جوی های لبریز، گل آلودند

رهگذر های خیس گریزانند

پیش پنجره، یاد از دلم آمد

در روز سردی و پریشانی

گونه ها ناودان و چشمانم

همچون ابر پاییز بارانی

فصل پاییز را پایان بوَد روزی

نو بهار سبز و خرمی در پیش

نوبهار من ولی در دلم مرده

فصل پاییز من جاودان و پر تشویش

نوای یک بلبل

گفت درخت کـــــــــــــهن باغ ما:        بلــــبلـــک کوچــــک آوازه  خوان

نغمه ی عشق و غم  دلدادگی         بهر رز و سوسن و سنبل بخوان

گفت به غم بلبل بشکسته دل:        نیســــــــت گلی طالب آواز جان

در عوض ســـکه ی خردی همه         تن بفروشـــــند  به  آن  باغـبان

کف رفته

einen Rock

اینجا در خیابان نمی شود دامن کوتاه پوشید

در کوچه هم نمی شود

و حتی در بن بست

اما برای تو چرا...یک جا هست

باند فرودگاه، جلوی در هواپیمایت

به شرطی که پایین نیایی

همان بالا دم در

همانجایی که اولین و آخرین بار دیدمت

مو زرد آلمانی لوفت هانزا   

با آن لباس فرم زیبا

دستمال گردن زرد...جلیقه

و دامن

من آلمانی نمی دانم و گرنه اسم این نوشته را

به آلمانی می گذاشتم

دامن

من خیلی با جنبه ام

ولی تو هم خیلی زیبایی

و من آلمانی نمی دانم

وگر نه به تو می گفتم

?  Möchen sie heute abend mit mir ausgehen   

و تو کاش جواب میدادی

Danke, sehr gern و بعد لحظات شیرینی می گذشت
هی...اینجا کجا آبجو با فرانکفورتر دارند؟

بهروز در سرزمین آسیاب ها

پاییز در راه است