دامن پر ستاره

می آید روزی
با دامنی پر ستاره
از فرای پذیرفته ها

با لبانی که آبا می خوانند

و دستانی که بوی سیم های بیس می دهند

می آید برای من
در یک دورهمی گرم میان هفته
دود ، رقص ، مستی
و گیلاس خالی پشیمانی

تار و پود

زمانی سرخوش و دیوانه بودم
کلاف سر هستی می گشودم

چه شد من را که گم کردم سر نخ؟
گره خوردم میان تار و پودم

از اخم ابروانم کرده مقراض

بریدم آنچه رشتم بر وجودم

تو ای سرخوش مکن سررشته را گم

که من دورم کنون از آنچه بودم

مبر شک بر طریق مستی و می

که شک خم کرده آن پشت عمودم

مهر خزان

پیدا سخن از آمدن مهر خزان کرد
نارنگی سبزی که پیغام به من داد
بستم در یخچال و نخوردم ز حقیقت
شاید که دمی زنده کنم از دم مرداد

جهان کودک

در چهار راه جهان کودک

سوار بر غروری آهنین

ایستادی

پشت چراغ سرخ نگاهم

صد شاخه مریم شوق رختم

به لبخندی می فروشم

شیشه ها تا لبه یأس بالا رفتو من

حقیقت وجودی خرد را در آن دیدم

چراغ سبز است

فقط من  و مریم ها

انگشتهای باران

ابریست بر سر من

چون زلف تو کُلاله

خاک سیاه دل را

آمیخت عطر ژاله

زد چوب باد وحشی

بر طبل آذرخشین

این ضرب نا هماهنگ

آن نور پر شراره

آمد نوای رگبار

با کوردهای دشوار

انگشتهای باران

بسته است روی باره

در جوی ذهن بیمار

یاد است و خاطر انبار

این حجم ناخوشایند

سد کرده راه ناله

سیلاب غم روان است

بر معبر گل آلود

افسوس و حسرت دل

طغیان بی کناره

مستم ز جام غصه

باران بشوی چشمم

این دیدگان پر خون

چون باده در پیاله

بی آفتاب رویت

رنگین کمان امید

نا محتمل خیالیست

در وهم فکر واله

پرواز۷۹۰۸

تیر آن سال

هنوز در میان قلبم مانده

و من چه بیهوده

با مقیاس مضحک تقویم ها

بر التیام می کوشم

من در فرودگاه دلم

با دسته گل زنبق یاد

با آغوشی پر از دلتنگی

هنوز گوشم به بلندگوهاست

که نشستن آن پرواز را بشنوم

می دانم روزی آن پرواز برخواهد گشت

می دانم

به یاد زنده یاد  حمید جوان

یادش گرامی. روحش شاد

در جاده های مه آلود

عکس: Heaven

نشسته روی موج سرد شیشه

نم مطبوع راه خانه ی تو

پرم از اشتیاق نرم آغوش

میان دست گرم و شانه ی تو

شعر سایه

گم شد کورسوی آمدنت

و آسمانم را ظلمتی شد تاریک

چون ایمان به سرنوشت

نور امیدت

سایه ای می بخشیدم که با من

در کوچه های بی عبور آرزوهایم

قدم می زد

بی تو

خورشید هم  که باشم

بی سایه می مانم

صبر

شلوغ ترین ساعت روز
در جدی ترین خیابان شهر
کودکی عطسه کرد

صبر آمده است آیا؟

قفل

همه جزئش منم، کْلش نمی یابم

سراسر فنم و شغلش نمی یابم

چه شد من را که اینگونه پی منزل

کلیدی دارم و قفلش نمی یابم؟