چاه نفت واژگون

میدان سرخ

خانه ی دل من اتحاد جماهیر دلشکستگان است.

امروز 

 روی دیوار های میدان سرخ

با خون دیدگان نوشتم

я люблю тебя

"Самин"

شاید پرده ی آهنین غم سرخ من نیز

روزی دریده گردد

قشنگ تر از زندگی

La Légion d'honneur

فروغ جان ، تولدت مبارک

او که گور می گرفتی همه عمر

برف بر فراز چتر

334

مشتی دل مشتاق به دیدار عزیزان

مشتی پی کار از سوی بحرین گریزان

گردهم و باهم به چه ترتیب که کردند

عزم سفری کوته و هم دور نه چندان

سرگرم تلاشند به جدیت بی وصف

 در سوی دگر عده ای از بانو و مردان

هریک به توان قسمتی از بار به دوشش

برج و خدمه، یک کمک ناشی و کاپتان

بر دست کسی بوسه زدن هست چه نیکو

آن دست که غولی بَرَدش طاعت و فرمان

آن شخص که افسار به سمیرغ ببندد

بالاتر از آن رفت که شد رستم دستان

بنشست سلامت همه یاران به نشاطند

خوش آمدنت باد به کاشانه ی ایران

لازم به توضیح است این کالیگرام بار دوم است که ویرایش شده، نسخه اولیه آن( 8 آذر ۸۵) در زیر آورده شده. کلمه خلبان هم غلط نوشته شده بود که الان هم عوضش نمی کنم تا یادم باشه بدون چک کردن چیزی منتشر نکنم. نسخه جدید که در بالا می بینید تکنیک جدیدتری نسبت به اون دوران داره و شعرش هم تغییر کرده.

تاریخ نگارش نسخه جدید ۲۱ شهریور ۹۰ ساعت ۳ بامداد.

یاقوت

من ندانم که چرا

  در من این حس مانده

که نبیم بدی ات را همه وقت

و به تلقین گویم:

  که فقط الماسند

  این همه خرده ی شیشه در تو

و ببندم چشمم بر همه تیرگی ات

و بگویم با خود، چشمم از نور گَزید

من ندانم که چرا دارم دوست

ریگ در کفش تو را ، سرخ یاقوت گرانانگارم

من ندانم که چرا

کاسه ی خون دلم را بینم

یک سبو پر ز شراب

و بگویم که همه دردسرم از مستی است

بد و خوبت به کنار

   من  فقط این دانم

   عاشقت گشتم و هستم

   عاشقت می مانم

کاش من هم دختری بودم

کاش من هم دختری بودم لـــــــــــوند            حلقه ی گیسوی من همچون کمند

خوش بر و سیما و هم شیرین سخن            قلوه لب، چشــــمم خمار و گل بدن

می زدم ماتیک قرمز هــــــــمچو خون             تا بَرم صد مرد تا مرز جـــــــــــــــنون

ناز می کــــــــــــــردم به لطـــف ابروان             تا رود هــــــــــوش از سر پیر و جوان

سر نخی بر دســــــت هر آشفته حال            می نـــــــــهادم تا بیـــفتد در خـــیال

زان پس او را می ســـــــــپردم بر خدا             می شـــــدم گم من، ز احوالش جدا

طفلکی می شـــــــد به حالــم بیقرار             بی خبر از ماجــــــــــــــــرای این فرار

تشنه لب،عاشــق دل و مانده به کف             تازه می افتاد در پایان صـــــــــــــــف

تا که شـــــــــــــــاید من نظر بر او کنم             عاشــــقـــش گردم به سویش رو کنم

بی خبر، از حـُــقه ام غــــــــــــافل بُود             داخــــــــل آب نمک شــــــــــاغل بُود

چون نداند که هــــــــــــــــزاران مثل او              عاشـــــــــــــق حیران و بر دل آرزو...

...بر وصــــــــالم چشــــم دارند و نــظر             منتظر باشـــــند و چشمشان به در

حال، از بین همه عاشـــــــــــــق دلان             می گزیدم من یکی جمعی گـــــران

از لــــــــــحاظ پول و ماشــــین و لباس              از جـــــــهات خانــــدان و موی تاس

از هــــــمه نقــــطه نــظر های ظـــریف             مارک شــــــــــلوار و کلاه تا بند کیف

شـــــــــغل های باکــــلاس ارجــح ترند             دکتــــــر و تــــــــاجر به از یک کارمند

چونکه تنگ آید طـــــــــــــــریق انتخاب              صـــحبت از فکر است و آیین و کتاب

این همه خوان و گــــــزینــش پیش رو              تا یکی مــــــــــــــــاند برایم رو به رو

چونکه یابم مـــــــــرد خوب و ایــــده آل             تازه آغاز مصــــــــــــاف است و جدال

می کشیدم نقشـــــه ای آنتیک و ناب            تا برد تا گور از بنده حســــــــــــــــاب

می شـــــــــــدم در زندگی تاج سرش             هم عزیز مهربان هم ســـــــــــرورش

لیک افســـــــــــــــوس و دریغ از روزگار             چونکه شـــــد ذاتم به مردی ماندگار

مرد باشـــــــــم من در این ایران زمین              ظاهرا برتر ولی مــــــــــــــظلوم ترین

کاش من هم چون نگـــــــــــار و آفرین              دخـــــــــتری بـــــــودم به نام آرویـــن