einen Rock

اینجا در خیابان نمی شود دامن کوتاه پوشید

در کوچه هم نمی شود

و حتی در بن بست

اما برای تو چرا...یک جا هست

باند فرودگاه، جلوی در هواپیمایت

به شرطی که پایین نیایی

همان بالا دم در

همانجایی که اولین و آخرین بار دیدمت

مو زرد آلمانی لوفت هانزا   

با آن لباس فرم زیبا

دستمال گردن زرد...جلیقه

و دامن

من آلمانی نمی دانم و گرنه اسم این نوشته را

به آلمانی می گذاشتم

دامن

من خیلی با جنبه ام

ولی تو هم خیلی زیبایی

و من آلمانی نمی دانم

وگر نه به تو می گفتم

?  Möchen sie heute abend mit mir ausgehen   

و تو کاش جواب میدادی

Danke, sehr gern و بعد لحظات شیرینی می گذشت
هی...اینجا کجا آبجو با فرانکفورتر دارند؟

بهروز در سرزمین آسیاب ها

پاییز در راه است

زیر درخت خرمالو

کودتای گرماست دلیل سکوت ظهر تابستان

 و من زیر سایبان درخت خرمالو های هنوز نارس...

...می نگرم به تکاپوی حشره ای ناشناخته

که روی دستم بازیچه است

و یاد می آیدم که پدیده ها

همه تمثیلند از حرف ناگفته ی دلها

پس می خوانم به نجوا :

    ای نشسته در سایه ی تردید

    چه گرماییست در هوای عشقت

    بدان تا وقتی خرمالو ها برسند

    بر دستانت حشره وارم

گفتم و گفتی

گفتم تو را به روزی  تا  کی  غم جدایی؟

                                               گفتی تو را نشاید بر بزم آشـنایی

گفتم مکن قصاوت  بر حال و روز زارم

                                                گفتی به نزد چنگیز،راه امان چه خواهی؟

گفتم چه گویی ای دوست از قتل و خون و غارت؟

گفتی که کار من نیز باشـد جهان گشایی

گفتم تو تیغ صمـصـام   اندر نیامش افکن

 گفتی نیام ابرو خاک است و گورغایی

گفتم  خدای رحمان عمرت دهد به صد سال

                                                 گفتی نیاز خود کن گر سر به خاک سایی

گفتم به دست فقرم دُر ثمــین من باش

                                                 گفتی که سنگ رخشان، زیبَد به تاج شاهی

گفتم که راه دشـوار کی عاقبت پذیرد ؟

                                                                                                        گفتی که عاقبت کـو؟ از بهر ژاژ خایی

گفتم به دید منت، ما را نصـیحتی کن

                                                  گفتی کجا نصیحت، گیرد دل فدایی

گفتم که از تمنا جان در بدن نتابد 

                                                  گفتی که جان به در کن تا نیل بر رهایی

گفتم کنم چنین پس، با مهر خود بیامرز

                                                                                                            گفتی خدای  بخشد چونان  که  پرخطایی

                                     

                              رفتم ز دار دنیا سوی دیار باقی

                                                                      داد از نبود مهر و نفرین به خودسـتایی

افسانه ققنوس

بیست و یکمین ققنوس در آتش عمر سوخت...

              ... بیست و دومین تخم  طلایی رنگ پدیدار گشت از میان خاکسترهای زمانه

         تولدم مبارک...

      انتظار داشتم امروز خیلی اتفاق های جالب بیفته....ولی خیلی عادی بود....بهانه ای بود برای خیلی ها که استفاده نکردند...لابد چون نخواستند...مهم نیست...اصلا مهم نیست ، کیارش میگه گوشیت خوب SMS نمی گیره... در نتیجه شاید خیلیا به من پیام دادن و من نفهمیدم...به هر حال از اونایی که به فکرم بودن ممنون...      

سیندرلا

 ای کاش لنگه کفشی داشتم که فقط اندازه تو می شد

آنگاه راحت تر پیدایت می کردم

در محل کار

این هم برای اونایی که فکر می کنن سر کار به من خیلی خوش می گذره

این تصویری از همکارهای دلسوز منه که همیشه به فکر من هستند

ثروت سرد

تنها روی تختخواب بزرگی خوابیده بود و گوش می کرد:

صدای پای مرد غریبه ای که از خونه ی مجللی به سرعت بیرون می رفت...

یه استارت تو عمق سکوت شب، و بعد صدای یه ماشین که دور می شد.

به اطرافش نگاه کرد؛ یه خونه ی مجلل با کلی خرت و پرت لوکس و تختخواب بزرگی

که حسابی به هم ریخته...مطمئن شد؛ هنوز تو خونه ی آرزوهاش بود...

دوباره نگاه کرد...قاب عکسی که از خجالت برش گردونده بود... برش داشت و نگاه

کرد:

یه مرد و یه زن ، هردو کنار هم توی قاب...

مردی که همیشه در سفره، همیشه سرده...

و زنی که همیشه تو خونه ی مجللی تنهاست...

یاد روزی افتاد که فکر می کرد به همه چیز رسیده...به آرزوهاش.

و یاد چند دقیقه ی پیش افتاد، یاد اون مرد غریبه و گرمی بدنش...لبخند زد. لبخندی که

زود به بغض تلخی تبدیل شد…

و باز هم اون احساس گناه لعنتی که از قلبش آروم توی رگهاش جاری می شد...

همیشه از این حس بدش می اومد ، بعدش فقط زمزمه می کرد :

یه عذر خواهی به مرد توی قاب…

و یک نفرین به آرزوهای گذشته...

و اینقدر زمزمه می کرد تا خوابش ببره...و خواب می دید روزهایی رو که هنوز بانوی

این خونه ی مجلل نبود، زمانی که هنوز انتخاب نکرده بود،

روزهایی که خیلی مغرور بود…

او، من و خلبان

تپه های ماهور، پشت از پشت دگر

منظر خشک کویر  

ماسه های زرین، در کف باد اسیر

کودتای خورشید

خط سرنیزه ی نور

پیش رو سایه ی آب...حیله و مکر سراب

در دیار سوزان

مردکی بی سامان

فارغ از داعیه های رندان

سکه ی عمر سخاوت می کرد

عاشق و مست پری دختر افسون شده بود

که لب چشمه ی آب خفته و تب زده بود

مردک عاشق بادیه نشین

تشنه و خسته و آتشزده بود

و نمی شد نزدیک

به لب چشمه ی آب

تا که ناگه نپرد دختر افسون از خواب...تا نگردد بی تاب

تشنه و عاشق و سرمستش بود، مرد بادیه نشین

طالع شوم به افلاک رسید

صبح منحوس دمید

و نمایان می شد سایه ی مرغ بلا

پس از آن گوش کویر

پر شد از غرش و فریاد و نفیر...

دود و آتش بسیار...همه سو گرد و غبار

و فرود آمده بود پاره آهن از عرش

و رسید آن مردی

که هدایت می کرد پاره آهن در اوج

بر تنش رخت سپید...خسته و تشنه لب و پر ز امید

بر سر چشمه رسید

جرعه از جرعه کشید آب حیات

ناگهان حادثه در گوش زمان نجوا کرد:

              

                پری از خواب پرید

چشم زیبا بگشود

و به حیرت نگریست...

این نخستین انسان پس از آن خواب بلند

و شد عاشق بر او...عاشق و پادربند

زرق و برق آن مرد...ماجرای پرواز

صبر و اندیشه نکرد

رفت بی شک و هراس

مرد بادیه نشین ماند با چشمه ی آب

از عطش نالان گشت

خفت در بستر مرگ

گرچه بود آن لب خشکش سیراب

خالی از جسم پری

طاقت و تاب نبرد...