شعر قو

نیمه گمگشته

نیمه گمگشته ی من در بهشت

گم شد و پنهان به دست سرنوشت

گرچه هریک مانده ایم از هم جدا

عشق شرح وصل ما خواهد سرشت

Mi otra mitad de la naranja, se perdió en el paraíso
El destino dividó, pero el amor lo pegará de nuevo

ظرف عسل

باز هم من بار دیگر چپ شدم

اندرون کوزه ای لبریز شهد

شهد شیرین خوردم و شادان شدم

یادم از کودک شدن افتاد و مهد

عشق پاک کودکی دارم به او

کرد در دل رخنه او بی جد و جهد

نوچ گشتم، نوچ گشتن را خوش است

عمر را خواهم دل چسبم به عهد

سیگار ممنوع

دیدم به در میکده ای این پیغام

ای برادر که بَری جام از جام

مطرب و می همه ارزانی تو

تو مکش دود و مکن دود به کام

گفتم تو اگر دود دل سوخته ی مشتریان را بینی

اندکی دود ز سیگار کسی نیست حرام

هلال لبخند

شبی بر بام درد و رنج و اندوه

نگاهی کردم اوج آسمان را

به من خندید لبخندی درخشان

به چشمک گفت راز بی غمان را

دمی چون حال را فرصت بدان دوست

که تضمین کرده فردای جهان را؟

کنون را چون به شادی نگذرانی

به فردا نیز بینی آن زیان را

شعر خنجر

فرو خفته همین خنجر به قلب کودکی چون من

چه ساده زخمی و خونیده ام از عشق بی حاصل

شگفتا زنده ام تا حال اکنون من

دروغیده شده ذهنم به وهم کودکی چون او

خودم دانم که گردیده شدم نفرین و افسون من

به بستر من نخواهم دید عریانی او هرگز

صدای ناله هایش را نمی گوشم به سان مرد مجنون من

سلامم را جوابیده کند شاید به صد غمزه

ولی از عشق گفتن را مگر بینم به دنیای دگرگون من

لازم به ذکر است صرف اسامی به صورت فعل که مشابه آن در زبان انگلیسی پرکاربرد است٬ در شعر و ادبیات فارسی توسط اندک شعرایی چون استاد رضا براهنی به کار گرفته شده و در حقیقت نوعی ساختار شکنی در زبان و ادبیات فارسی به حساب می آید.

پریان ظالم

در این غزل وزن سه بیت اول با سه بیت آخر متفاوت است لیکن قافیه ها رعایت شده اند٬ لطفاْ به گیرنده های خود دست نزنید!

دلربایان را وفا در کار نیست

ماه رویان را جفا مقدار نیسا

حلقه ی موشان گر بینی بلند

ریسمانی جز طناب دار نیست

چشمشان بینی به سان آهوان

حیف از آنان چون براه یار نیست

غنچه ی سرخ لب خندان چه سود؟

کیفر گلچین عاشق جز عذاب خار نیست

پیکر از مرمر سرشت و دل ز خارای کبود

کار خلقت را تناسب زین سبب معیار نیست

ما گذشتیم از همه مه پارگان این جهان

بس بزرگا بخششی کردیم که هیچ انکار نیست!

رئیس زنگ می زند

به هنگامی که دیدم نامت نقش بیت

بر پنجره ی کوچکی که همیشه نزدیک من است

فرباد دلُ سکوت آسمان بشکست:

در عصر غارهای بی پنجره کاش پدر نطفه ام می بست

لالایی برای چشمان همیشه باز

اکتشافات شخی نو

هستند چشمان بیدار تو

گرچه شاید به کار بشریت نایند

لیکن تو را راهنمایند

راه سنگلاخت را فرش نکنی

اگر رگ خواب هر کس را کشف نکنی

می دانم فرشته ای هست که نوبل می دهد

به آنکه به یافته هایش دل می دهد

گوسفند خجل

گوسفند خجلی گفت مرا

بین که در گله ی ما هم شرفی پا برجاست

همه با هم هستیم

لااقل وقت چرا

بر سر جفت اگر شد بلوا

سم و شاخی به صدا آید و گردی به هوا

کینه ای نیست به دلها اما

صورت ماده ای هیچ نسوخت

از اسید حسرت

بخششی ما را هست

که تو را گرم کند فصل زمستان و خزان

و تو آن را هنر مادر خود پنداری

که یکی رو و یکی زیر ببافت

سفره ی شام تو گر رنگین است

اوج ایثار و فداکاری ماست

و شما غره و منت پرداز

که به ما کاسه ای از آب روان بخشیدید

اندکی قبل از تیغ

و چه نا اهل و نمک نشناسید

نام ما را٬ به فریاد برید

وقت دشنام به هم...

و من عبدالله

در دل خویش به نجوا گفتم:

آن خدا را ای کاش، گوسفندی بودم

لااقل مردن من،

سیری گشنه دلی بود همی

نه فقط غصب زمینی که همان گور من است